डोको मनभित्रका सुख दुःख अटाउने
जीवनका उकाली ओरालीहरु कटाउने
भित्र जे छ उस्तै देखिने
आँखै आँखाहरुले संसार देखिने दिँदैन रहन भोको
त्यो हो मायाको पोको
मेरी आमाको बाटुले डोको ।
टाढैबाटआमा
आउदाँ आउँदै
म देख्थें
मेरी आमाको डोकोमा
एक भारी खुसीहरु
दुई मुठा आँशुहरु
एक निम्ठो सपना ।
डोको नयाँ हुन्थ्यो ।
तर चप्पल फाटेका
बरियो बलियो हुन्थ्यो
तर चोलो उध्रेको
घाँस ताजै हुन्थे
तर खाना बासी
मेरी आमाले
कहाँ घाँस मात्र ल्याउनु हुन्थ्यो र ?
चमेराले आधा छाडेकाअम्बाहरु
भर्खरै पलाएका निगुराहरु
कलिला बाँसका तामाहरु
केराका बुंङ्गाहरु
तितरीका पातहरु
आमा सँगै डोकोमा
पोल्टामा भरिएर आउँथे ।
आमाले डोको बोक्न सिकाउँदा
म आफैँले डोको बोकेर
भारी नबिसाई
घर पुगेको दिन
मैले मेरो डोको
मेरो सिरानीमा राखेको थिएँ ।
आज आमाले डोको छोडे पनि
डोकोले आमा छोडेको छैन
डोकाका धेरै आँखाहरु छन् र भन्छन् ।
म अब ओथारो पोथीलाई
स्यालहरुबाट जोगाउन सक्ने छैन ।
म अर्को पोथी खोजेर हिँड्ने परेवालाई
कुरेर बस्ने छैन ।
म थोत्रे दुना र टपरी अब बोक्न सक्ने छैन । म त्यो भान्साको चर्को राप सहन सक्ने छैन ।
मलाई मेरै बरियोसँग राखिदेउ
मलाई शिरैमा राखिदेउ
बरु म कोक्रो बन्छु
म बुढो भए पनि ।
एउटा जीवन त
फक्रिन्छ त्यहाँ ।
सुनसरी
हालः भैंसेपाटी,ललितपुर
