हाम्रो जानकारीमा पछिल्लो दुइ वर्षमा ५ जना बालिका र किशोरीहरू बाबुबाट बलत्कृत भएर उद्धार गृहमा आएका छन् । बाबुहरू कोही ४ वर्ष, कोही ८ वर्षको लागि जेल परेका छन् । छोरीलाई बतात्कृत गर्ने बाबु ४ वर्षको लागि मात्र जेल पर्छ । “तर जेलमा बस्दा” उसको “ब्यवहार राम्रो भएपछि” कानुनले त्यो भन्दा अघि पनि छोडिदिन सक्छ । एक कानुनविदले मलाई बताएका थिए ।
त्यस्तो जघन्य अपराधमा ४ वा ८ वर्ष कैद हुनुको अर्थ हाम्रो कानुनको कमजोरी देखाउँछन् । त्यसमाथि पनि विडम्बना त १४ वर्षमा बाबुबाट बलात्कृत भएकी छोरीले १६–१७ वर्षमा नागरिकता लिनु प¥यो भने नेपालको कानुनले ‘बाबुको नागरिकता लिएर आउ’ भन्छ । अनि जेलमा बसेको बाबुलाई उनैबाट बतत्कृत छोरीले “बा, तिमीले मलाई बलात्कृत ग¥र्यौ, तर अब नागरिकता पनि देउन है” भन्नु पर्छ । अनि ‘बाबुले’ आफैले ‘बलात्कार गरेकी छोरीलाई ‘दया’ देखाएर नागरिकता दियो भने त ठिकै छ, नदिए त ‘छोरीको जिन्दगी’ मा दोहोरो दुःख हुन्छ । बाबुबाट ‘बलात्कार’ र “नागरिकता विहीन ‘जिन्दगी ।”
नेपालको संविधानले त आमाको नामबाट नगरिकता दिने भनेर ‘घोषणा’ गरे पनि, ब्यवहारमा त्यस्तो छैन भने कानुनविद, न्यायधिस सरकारी कर्मचारी, सबैलाई थाहा छ । कल्पना गरि हेरौं त हामी ? ‘बलात्कार गर्ने बाबुको नामको नागरिकता लिएर जीवन भर बाँच्नु पर्ने विवशता !
हाम्रो देशको यो कानुनलाई बदल्न के गर्ने होला ? फेरी नेपालको कानुनले बलात्कारीलाई त प्राय ! ‘दोषी’ होइन भनेर छुट दिने पनि धेरै घटना छन् । त्यो बेलामा न्यायधिशले ‘बलात्कार’ गर्ने बाबु ‘निर्दोष’ साबित गरेर बाबु घरमै आएर बस्यो भने फेरी बालिका बारम्बार बलात्कृत नहोलिन र ?
अनि त्यही बाबुले “छोरीलाई विवाह गरेर, कन्यादान गरेर” ज्वाँइलाई मनमनै भन्ला” “यसलाई मैले भोग गरिसके, ज्वाँइ नारान । अब तिमी भोग गर । यो मैले दान दिएकोले, जे मन लाग्छ गर । मार, काट, जलाउ, पिट, इनारमा हाल, तिम्रो इच्छा । ‘मारेपाप, पाले पुण्य’”
यो पढिरहँदा कतिलाई कस्तो नचाहिने कुरा गरेको होला जस्तो लाग्छ । तर भोग्ने, र देख्नेलाई थाहा हुन्छ, रक्षा गर्नु पर्ने बाबुले बलात्कार गरेपछि बालिकाको पिडा ।
