कोभिड–१९ महामारीको अकल्पनीय तहको यस विषम परिस्थितिमा यहाहरुको काधमा साचो अर्थको अभिभारा आइपुगेको छ स्थानीय निकायलाई किन स्थानीय सरकार भनिएको रहेछ भनेर आम नागरिकलाई प्रष्ट चित्र मिलेको छ । यतिखेर स्वास्थ्यकर्मी र सुरक्षाकर्मी जस्तै अग्रमोर्चा मै हुनुहुन्छ । तपाइहरु पनि थाहा छ, खूब थाक्नुभएको छ । भ्याई/नभ्याई छ र सम्झनुस, यो अग्नीपरिक्षा हो, खरो उत्रनु पर्छ घर–घर थाहा हुने, प्रत्येक व्यक्तिसंग सम्पर्क गर्न सक्ने, आफ्नो क्षेत्रभित्रको प्रत्येक व्यक्ति, संस्था र निकायबीच नेटवर्किङ्ग र सहकार्य गराउन सक्ने क्षमतामा स्थानीय जनप्रतिनिधिहरु नै हुनुहुन्छरएक चिकित्सकको नाताले तपाइहरु सवैमा धन्यबाद मिस्रित अभिबादन छ
हुन त यहाहरुले राम्रोसित तयारी गर्नुभएकै होला, तथापि कोभिड रोकथाम, उपचार व्यवस्थापन तयारीसंग सम्बन्धित आफुले बुझेको र अनुभूत गरेको केही बुदा राख्दैछु :
- आफ्नो वडा, गाउरनगर भित्र के कति स्वास्थ्य/संस्था, अस्पताल,फार्मेसी,सामाजिक संस्था, क्लव, डाक्टर, नर्स, स्वास्थ्यकर्मी, एम्बुलेन्स, स्ट्रेचर छन, लगत राख्नुहोस ।
- आफ्नो क्षेत्रभित्र कार्यरत डाक्टर, नर्स, स्वास्थ्यकर्मीसंग सक्दो छलफल गर्नुहोस, वहाहरुको कुरा सुन्नुहोस, वहाहरुलाई हौसला दिनोहोस र आवश्यक सामग्रीको सुनिश्चितता गर्नुहोसरस्थानीय स्रोत साधन क्षमता शत प्रतिशत उपयोग गर्नुहोस र कसले के तयार पार्न सक्छन पत्ता लगाउनुहोस । मास्क, स्यानीटाईजर, स्ट्रेचर बन्न सक्छ कि, बिचार गर्नुहोस र सवलाई अनुरोध गर्नुहोस ।
- त्यही क्षेत्रमा कार्यरत नभएका भएता पनि वा जहासुकै कार्यरत रहेतापनि आफ्नो क्षेत्रको स्थानीय डाक्टर, नर्स, स्वास्थ्यकर्मीसंग सम्पर्कमा आउनुहोस वा उनीहरुले नै सम्पर्क गर्ने बातावरण तयार गर्नुहोस । विदेशमा रहनुभएका भएपनि यतिखेर वहाहरुको मन/मस्तिस्क आफ्नै जन्मस्थान,थात/थलो, घर/आगन, परीवार, टोल/छिमेक वरीपरी नै घुमिरहेको हुन्छ, त्यस मनोविज्ञानको सक्दो सदुपयोग गर्नुहोस र बिदेशमा रहेका डाक्टर, नर्सले पनि तन र धन तत्काल दिन नसकेपनि ‘मन’ अवश्य दिन सक्छन ।
- यस्तो बेलामा आफ्नो क्षेत्रभित्रका अस्पताल, स्वास्थ्यसंस्था र स्वास्थ्यकर्मीले बिशेष समन्वय गरी अर्को अस्पताललाई क्रस/सपोर्ट गर्ने अर्थात एउटा डाक्टर दुइ-तीन तिर कुदिदिने, ड्युटी आवर फेर-बदल गर्ने, जुनसुकै स्पेसियालीटिका भएतापनि आवश्यकता अनुसार सर्भिस-प्याटर्न बदल्ने सम्म गरी एउटा स्थानीय निकायका सवै अस्पताल र स्वास्थ्य संस्थाहरुले ‘एक अस्पतालका धेरै शाखाहरु’ को शैलीमा एकिकृत ढाचामा चल्नु राम्रो हुन्छ र त्यसका लागि गोकर्णेश्वर नगरपालिकाले लिएको मोडल भएका सवै डाक्टर तथा अस्पतालहरुलाई समन्वयात्मक नेटवर्किंगमा ल्याउने र एकै कोठामा ‘सामाजिक-दुरी’ कायम राखी अन्तरक्रिया गरिराख्ने र योगदानको भाव जगाइराख्ने जसले गर्दा अन्तत्वगत्वा शरीर दुइ मीटर टाढा रहेपनि मन र मन बीचको दुरीु झन् कम हुदो रहेछ, बिशिस्ट भावना जाग्दो रहेछ उपयोगी हुन्सक्दछ । (सुवास प्याकुरेलको फेसबुकबाट)
