किशाेर नेपाल
प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीका विगत केही दिनका गतिविधि निकै अराजक प्रकृतिका देखिएका छन् । पहिलो त सामाजिक सुरक्षाको छाता ओढेर जे–जसरी उनका तस्बिर छापिएका पोस्टर सडकछेउका पोलपोलमा झुन्ड्याइयो, त्यो आफैँमा अर्घेलो थियो । यो कदाचित् सही काम थिएन । प्रधानमन्त्रीको पूर्ण जानकारीमा भएको यस घटनालाई प्रम ओलीले रोक्न नसक्ने अवरोध कतै थिएन ।
उनका पक्षमा भएको यो कृत्य जनताका आँखामा नराम्रोसँग बिझायो । जनता तर्सिए । किनभने, उनी जुन शासन व्यवस्थाअन्तर्गत प्रधानमन्त्री बनेका छन्, त्यसले अधिनायकवादका सबै प्रकारका प्रवृत्तिलाई निषेध गर्छ । आगामी चुनावसम्म एमाले र माओवादीकोे राजनीतिक संयोजन कायम रहेमा नेपाल कम्युनिस्ट पार्टीले संसद्का सबै स्थानमा विजय हासिल गरेर संविधान उल्ट्याउन सक्छ ।
यो निकै रोचक कुरा हो, भर्खरै नेपाल टेलिभिजनबाट प्रसारित ‘जनतासँग प्रधानमन्त्री’ कार्यक्रममा प्रम ओलीले नेपालका ‘बुद्धिजीवीहरूले’ आफूप्रति प्रति प्रकट गरेका अत्यन्त तल्लो स्तरका असभ्य टिप्पणीबारे चर्चा गरेका छन् । उनी त्यस्ता बुद्धिजीवीलाई सञ्चारमाध्यममा आउनुभन्दा पहिले आपूmसँग छलफल गर्न निम्ता दिएका छन् । किनभने, ती विषयमा प्रधानमन्त्रीले जवाफ दिँदा ती बुद्धिजीवी थला पर्ने सम्भावना हुन्छ ।
प्रम ओली उनीहरूलाई थला पार्न चाहँदैनन् । जनतासँग प्रधानमन्त्री कार्यक्रममा आफ्ना कुरा जनतालाई सुनाउँदै प्रम ओलीले भनेका छन्, ‘उहाँहरूले मसँग एकपटक वादविवाद गर्न अथवा सत्यहरूको सम्बन्धमा बहस गर्न इच्छा गर्नुभएको हो कि होइन ? उहाँहरूका असलियत मैले बाहिर ल्याएँ भने के हुन्छ ? अलिक विचार गरे हुने हो । मलाई कति मात्र भन्न मन छ भने सरकारकै भत्ता खाने, पेन्सन खाने, सुविधा लिने, अनि जथाभावी गैरजिम्मेवार ढंगले बोल्ने प्रवृत्ति एउटा, अत्यन्त अनुत्तरदायी र झुटो प्रचार गर्ने अर्को ।’
यसै पनि, प्रम ओलीको ‘जनतासँग प्रधानमन्त्री’ कार्यक्रममा एकजना पनि जनता भेटिँदैनन् । कार्यक्रममा प्रम ओलीको उपस्थितिले आल्हादित भएका प्रस्तोता प्रमलाई जनताका कुरा सुन्ने अवसर नै दिँदैनन् । उनी विभिन्न सन्दर्भ निकालेर प्रधानमन्त्रीसँगआफूलाई जोडिरहेका हुन्छन् । सरकारी टेलिभिजनबाट प्रसारित हुने यो मात्रै यस्तो कार्यक्रम होला, जहाँ प्रधानमन्त्री बोलिरहन्छन् र जनता सुनिरहन बाध्य छन् ।
यो प्रसंग सकिँदा–नसकिँदै उठेको अर्को प्रसंग नेपालमा भएको एउटा अन्तर्राष्ट्रिय सम्मेलन हो, जसमा कम्बोडियाका प्रधानमन्त्री हुन सेन र म्यानमारकी छाया सरकार प्रमुख आङ सान सुकीको सहभागिता थियो । यो सम्मेलन यस्तो थियो, जसमा अधिकांश नेपालीले नामै नसुनेका, बढीमा दुई लाख जनसंख्या भएका मुलुक सहभागी थिए । कोरियाको प्रोटेस्टेन्ट चर्चको भ्रातृ संगठनको आयोजनामा भएको यो सम्मेलन, प्रकटमा आर्थिक सामाजिक विषयमा केन्द्रित भए पनि, इभयान्जलिस्ट क्रिस्चियन धर्मको धार्मिक सभा थियो ।
सम्मेलनलाई सफल रूपमा सम्पन्न गराउन प्रम ओली सामान्य मानिससरह अहोरात्र सोल्टी होटेलमा खटिएका समाचार प्रकाशित भएका थिए । उनको स्वास्थ्य जुन संवेदनशील अवस्थामा रहेको छ, त्यसमा यस प्रकारका गतिविधि वर्जित हुन्छन् । यो हामीले भनिरहनुपर्ने कुरा होइन । प्रधानमन्त्रीको सुस्वास्थ्यका लागि सरकारी संयन्त्रहरू आवश्यकताअनुसार खटिएका छन् । अहिलेका लागि प्रधानमन्त्रीलाई बिरामी हुने सुविधा प्राप्त छैन । दसैँ–तिहारको धपेडीका कारण बिरामी भएपछि अस्पताल बसेर भर्खर मात्र तंग्रिएका प्रम ओलीले देशप्रतिका आफ्ना दायित्व सम्झिएका होलान् । त्यो उनैले सम्झिने कुरा हो ।
सम्मेलनबाट प्रम ओलीलाई अमेरिकी डलर एक लाख अर्थात् नगद नेरु एक करोडको आर्थिक लाभ भएको छ । व्यक्तिगत हिसाबले यो प्रम ओलीका लागि ठूलै उपलब्धि हो । यो उपलब्धि मात्रै हो, प्रतिष्ठा होइन । किनभने, प्रम ओलीलाई यो पुरस्कार उनले नगरेको काम– विकास र सुशासनका लागि दिइएको छ ।
प्रम ओलीले यी दुवै कामको उल्लेख सबैतिर गरेका छन् । तर, विकासको काम एक पाइला अघि बढ्न सकेको छैन । प्रम ओलीको नेतृत्वमा समृद्धिको उचाइ नाघ्न हिँडेका हामी नेपालीको अवस्था यतिवेला थापाथलीको ट्राफिकमा अलमलिएको भिखारीको जस्तो भएको छ । चारैतिर समृद्धिको छाना टल्किरहेका छन् । त्यसले धर्तीको तातो मात्र बढाएको छ । चारैतिरबाट समृद्धिले घेरिएको भिखारी डराएको छ । ऊ कहालिएको छ ।
विकासकै कुरा गर्ने हो भने देशमा विकास आयोजना पिछडिएका छन् । सरकारले जतिसुकै आश्वस्त गराउन खोजे पनि काठमाडौं उपत्यकामा पानी आपूर्ति सहज बनाउने भनिएको मेलम्ची अर्को दसैँसम्म सुचारु हुन सके धन्य होला । ठूलो उत्साह र तामझामसाथ अघि बढिरहेको तामाकोसी अचानक सुस्त भएको छ । यसको मूल्य मात्र बढेको छैन, सबै कुरा अस्तव्यस्त भएको छ । नेपालले आफैँ बनाउने बुढिगण्डकीको भविष्य निश्चित छैन ।
भारतको जयनगर रेलवे स्टेसनबाट जनकपुरको कुर्थासम्म लिक बिछ्याइएको रेल आगामी विवाहपञ्चमीमा पनि चल्ने सम्भावना देखिँदैन । कुर्थाबाट पर बिजलपुरा कहिले पुग्ने हो, त्योचाहिँ माता जानकीलाई मात्र जानकारी छ । प्रम ओलीका अत्यन्त प्राथमिकतामा परेका केरुङ–काठमाडौं रेलमार्ग र चिनियाँ बन्दरगाहबाट चन्द्रसूर्य अंकित नेपाली झन्डा फहराउँदै कलकत्ता र कोयम्बटुर आउने पानीजहाजको त कुरै नगरे भयो ।
प्रम ओली नेतृत्वको वर्तमान सरकारका अतिरिक्त भार उठाउने काम कर्मचारीतन्त्रले गरेको छ । देशमा अजंगका घटना भएका छन् वा हुने सम्भावना बढेका छन् । निर्मला त ढिलोचाँडो सरकारको विस्मृतिमा पर्ने नै हुन् । सरकारका आर्थिक कारोबारहरू विवादमा पर्न थालेका छन् । गिरिजाप्रसाद कोइराला प्रधानमन्त्री भएका वेला ‘लाउडा’ सानो काण्ड थियो । पछि यो काण्ड संग्रालियो ।
पर्यटनमन्त्री रवीन्द्र अधिकारी तथा नेवानिका तत्कालीन सर्वेसर्वा सुगतरत्न कंसाकार वाइडबडीमा ‘झेलको खेल’ नभएको बताइरहेका छन् । तर, उनीहरूको कुरा पत्याउने प्रकारको छैन ।
खरिद–बिक्रीमा कमिसन खुला बजार आर्थिक व्यवस्थाको विशेषता हो । राजनीतिक दलहरूले यसलाई विशेष सुविधाका रूपमा लिएका छन् ।
गरिब र निमुखा सामान्य जनताका लागि भने यो कलविष हो, तीतो र प्राणघातक । तेत्तीस किलो सुनको खेल जारी रहेको छ । वैदेशिक रोजगारीमा जानेका लागि सरकारले जे–जे आश्वासन दिए पनि समस्या यथावत् छन् । बजारमा महँगी बढेको छ । ०४७ को अन्तरिम सरकारका अर्थमन्त्रीबाहेक नेपालका कुनै पनि अर्थमन्त्रीले अहिलेसम्म साँचो बोलेको थाहा पाइएको छैन । यो अवस्थामा देश कसरी चलिरहेको छ ? कसले भन्न सक्छ ?
फुट्न खोजेको ज्वालामुखीमाथि बसेका प्रम ओली चियोचर्चोको राजनीति गर्न थालेका छन् । प्रम ओलीले सोझै भनून्, यी बुद्धिजीवीले मेरा विरुद्ध अपमानजनक कुरा गरेका छन् । उनलाई थाहा छ, उनको शौर्य र प्रत्युत्पन्नमतिको तारिफ गरेर नथाक्ने बुद्धिजीवी उनीविरुद्ध बोल्न थालेका छन् । नेकपाभित्रै पनि उनको राप र ताप मलीन हुँदै छ । प्रम ओली अहिले एउटा यस्ता सरकार प्रमुख भएका छन्, जो अराजक छन् । प्रधानमन्त्रीलाई अराजक बन्ने सुविधा हुन्छ कि हुँदैन ? यसको निक्र्योल बुद्धिजीवीले नै गरून् ।
(साभार नयाँ पत्रिका दैनिक)
