१० भाद्र २०८३, बुधबार
,
Latest
रसुवामा आएको बाढी भूकम्पपछि खसेको हिमपहिरोका कारण हुनसक्ने प्रारम्भिक अनुमान प्रहरी सुरक्षित भए मात्रै नागरिक सुरक्षितः प्रहरी महानिरीक्षक कार्की भोटेकोशी बाढीपछि प्रतिनिधिसभाको कार्यसूची हटाइयो, उद्धारमा जुट्न सभामुखको आग्रह रसुवाको बाढीः उद्धार गरी ल्याएका १३ जनाको काठमाडौँमा उपचार हुँदै राहत र उद्धारका लागि सरकारले राष्ट्रिय र अन्तरराष्ट्रियस्तरमा समन्वय गरिरहेको छ : परराष्ट्रमन्त्री पार्टीका सबै कार्यक्रम रोकेर राहत र उद्धारमा केन्द्रित हुने कांग्रेसको निर्णय बाढीपहिरोका कारण डिजिटल नेपाल कन्क्लेभ २०२६ स्थगित रसुवाको बाढीलाई ‘जलवायु न्याय’ र ‘हिमाली सुरक्षा’को राष्ट्रिय एजेण्डा बनाउन राप्रपा सचेतक ओलीको माग बाढीपहिरो पीडितको उद्धारमा राज्यको सम्पूर्ण सामर्थ्य लगाउन रवि लामिछानेको आग्रह विपद्मा सरकार र दल एकढिक्का भएर उद्धारमा जुट्नुपर्छः रास्वपा सभापति लामिछाने
तपाईं के खोज्दै हुनुहुन्छ ?

अमेरिकी हुलाक सेवामार्फत पठाइएका बच्चाहरूको कथा



अ+ अ-

तपाईंलाई पत्याउन गाह्रो होला, छ वर्षको छोटो अवधिका लागि अमेरिकी हुलाक सेवामार्फत सानो बच्चालाई मेल गरिन्थ्यो । हो तपाईंले सही सुन्नुभयो, संयुक्त राज्य अमेरिकामा कानूनीरुपमै बच्चालाई मेल गर्न सकिन्थ्यो ।

सन् १९१३ मा अमेरिकाको हुलाक सेवाले पार्सल पोस्टको सुरुआत गर्यो । त्यसअघि मेलबाट पठाइएका सबै प्याकेजहरूको तौल चार पाउण्ड (१.८ किलोग्राम) वा सोभन्दा कम हुन्थ्यो। पार्सल सेवा सुरु भएपछि मानिसहरूले त्यसपछि ५० पाउन्ड (२३ किलोग्राम) भन्दा कम चीजहरू पठाउन सक्ने भए।

तर लगभग तुरुन्तै केही आमाबाबुले मेलमार्फत आफ्ना छोराछोरी पठाउने प्रयास गर्दा यसले केही अनपेक्षित परिणामहरू निकाले। नेसनल हुलाक सङ्ग्रहालयको इतिहासकार न्यान्सी पोपका अनुसार सन् १९१३ मा ओहायोको ग्लेन एस्टेका मिस्टर र श्रीमती जेसी ब्युजले आफ्नो १० पाउण्ड वजनको शिशु छोरालाई आफ्नो हजुरआमाको घरमा पठाउँदा सन् १९१३ मा पहिलो पटक मेल गरिएको बच्चाको पहिचान भएको थियो। भवितव्य पर्ने स्थितिमा उनीहरुले हुलाक खर्च १५ सेन्ट र बीमाका लागि ५० डलर तिर्नुपरेको थियो ।

हजुरआमा ब्यूजले उनको पत्र मेलबक्समा वा पत्र स्लटमार्फत प्राप्त गरेको अभिलेखहरूले सङ्केत भने गरेको छैन। यो विचित्रको कथाले चाँडै नै अखबारहरुमा सनसनी मच्चायो । साथै अरु केही वर्षसम्म यस्तै प्रकारका कथाहरु आए किनकी अन्य आमाबुबाले यही तरिकालाई पछ्याएका थिए । 

एउटा बच्चाले रेलवे मेल कारमा यात्रा गर्यो: पाँच वर्षीया मे पियर्सटोर्फलाई फेब्रुअरी १९, १९१४ मा उनको हजुरआमालाई भेट्न ग्र्यान्जभिलबाट लुईस्टन, इडाहो पठाइएको थियो। मेको तौल ४८.५ पाउन्ड थियो र उनका आमाबाबुले उनलाई मेलबाट पठाउनु उनको रेल टिकट किन्न भन्दा सस्तो हुनेछ भन्ने ठाने।

आमबुबाले हुलाक– पार्सल पोष्ट स्ट्याम्पहरूमा ५३ सेन्ट  मेको कोटमा हालिदिए । उनी लेविस्टनसम्म रेलको मेल डिब्बामा सवार भइन्।ड्यूटीमा रहेको मेल क्लर्क लियोनार्ड मोचेलले उनलाई व्यक्तिगतरूपमा हजुरआमाको घरमा पुर्याएका थिए।

यी वर्षहरुमा यी कथाहरू समय–समयमा पप अप हुन थाले किनभने आमाबाबुले कहिलेकाहीँ आफ्ना बच्चाहरूलाई मेलमार्फत पठाउने व्यवस्था गर्थे । केही बच्चाहरूलाई धेरै टाढा पठाइएको थियो।

छ वर्षीया एडना नेफलाई पेन्साकोला, फ्लोरिडाबाट उनको बुबा बस्दै आउनुभएको ७२० माइल टाढा क्रिस्चियनबर्ग, भर्जिनिया पठाइएको थियो ।अन्ततः सन् १९१५ मा पोस्टमास्टरले आधिकारिकरूपमा बच्चाहरूलाई अब मेलमार्फत पठाउन सकिँदैन भनी आदेश दिएको भन्दै  वासिङ्टन पोस्ट, न्यूयोर्क टाइम्स र लस एन्जलस टाइम्ससहित धेरै समाचारपत्रले समाचारहरु बनाउन थाले ।

बच्चाहरूलाई पत्र पठाउने अनौठो अभ्यासलाई मेल वाहकहरूको पक्षमा अक्षमता वा लापरवाहीको रूपमा देख्न सकिन्छ । यो ग्रामीण समुदायहरूले स्थानीय हुलाक कर्मचारीहरूमा कति भरोसा र विश्वास गर्छन् भन्ने उदाहरणको रूपमा बढी केन्द्रीय थियो। मेल वाहकहरू विश्वसनीय सेवकहरू थिए। एजेन्सीकाे सहयाेग