काठमाडौँ । अहिले काठमाडौँ महानगरपालिकाले स्ट्रिट फुड बेच्न रोक लगाएको छ । हैजाको संक्रमण बढेको भन्दै महानगरपालिकाले चटपटे, पानीपुरी र स्ट्रिट फुडको विक्रीमाथि रोक लगाउँदा महानगरपालिका प्रमुख बालेन साह ओलोचित बन्न पुगेका छन् ।
सडकमा मकै बेच्न बसेका दम्पतीलाई नगरप्रहरीले लछारपछार गरिएका दृश्य भाइरल बनेपछि अहिले स्ट्रिट फुडको विक्रीलाई लिएर बहस सुरु भएको छ ।
यसै सन्दर्भमा अभिनेत्री करिश्मा मानन्धर पनि स्ट्रिट फुडमाथि रोक लगाउन हुन्छ कि हुँदैन भन्ने बहसमा उत्रिएकी छन् । स्ट्रीट फूड र सामान बेच्ने चलन हरेक मुलुकमा छ भन्दै उनले मानिसहरुले÷पर्यटकहरुले यसको आनन्द उठाइरहेको देख्न सकिने उल्लेख गरेकी छन् ।
व्यवस्थापन गर्नतर्फ लाग्ने कि प्रतिबन्ध र विरोधतर्फ लाग्ने भन्दै उनले प्रश्न गरेकी छन्, “कि मकै पोलेर, चटपटे बनाएर तारे होटलमा बेच्ने ?”
यदि ऊ यो देशको नागरिक हो भने, मतदाता हो भने यो देशको समग्र भुमिमा टेक्ने अधिकार उसलाई छ भन्दै अभिनेत्री मानन्धरले ऊ अशिक्षित, गरिब, लाचार छ भनेर जे पनि गर्न र भन्न नमिल्ने बताइन् ।
उनले सामाजिक सञ्जालमा लेखेकी छिन्
म पनि काठमाडौ रैथाने बासी हु !
नबुझेको कुरा लेख्दै छु !!
महानगर सफा हुनुपर्छस सहि हो ।
हामीले आफ्ना करोडौं पर्ने जग्गारघर भत्काउन दिएर बाटो फराकिलो बनाउन सहयोग गर्यौँ सहि हो ।
बाटोमा हिँड्ने ठाउँ ओगटेर पसल राख्नु हुदैन त्यो पनि सहि कुरो हो ।
गाउँ छोडेर हाम्रा शहरमा गरिखान किन आउँछन् मानिसहरुरु त्यसमा प्रश्न छ ।
गाउँमा स्वास्थ छैन , शिक्षा छैन , बाटो छैन , सिँचाइ छैन,
दैवी प्रकोपमा परेकाहरुको लागि गाँस , बास , कपास छैन । उनीहरुले समयमा क्षतिपूर्ति पाउँदैनन् । त्यो समयसम्म उनीहरुका केटाकेटीले नपढ्नेरु
क्षणिक भावनामा बगेर मायाले
दुई दिन केही रकम दिएर तिनको उद्दार हुँदैन !! समस्याको दुरगामी समाधान कस्ले गर्नेरु
ऊ आफैँले ?
हो ऊ आफैले गर्नुपर्ने अवस्था छ ।
तेसैले उसले काम गर्नुपर्छ ।
यदी ऊ यो देशको नागरिक हो भने, मतदाता हो भने ! यो देशको समग्र भुमिमा टेक्ने अधिकार उसलाइ छ ।
ऊ अशिक्षित छ, गरिब छ, लाचार छ भनेर जे पनि गर्न मिल्छ रु
जे पनि भन्न मिल्छ ?
ऊ मान्छे हो कुरा बुझ्छ सम्झाएर भन ।
तपाईंहरुलाई भोट दिएर ठाउँमा पठाएको नियम बनाउ र लागू गर भनेर मात्रै पठाएको होइन ११
हरेक लागू गरेका नियमहरुको परिणाम र दुरगामी असर पनि बिचार गर्नु भनेर पठाएको हो ।
यो काठमाडौको मात्रै समस्या होइन भविष्यमा हरेक महानगरको समस्या हुनेछ ।
स्ट्रीट फूड र सामान बेच्ने चलन हरेक मुलुकमा छ ।
मानिसहरुलेरपर्यटकहरुले यस्को आनन्द उठाइरहेको देख्न सक्छौ ।
व्यवस्थापन गर्न तर्फ लाग्ने कि प्रतिबन्ध र बिरोध तर्फ लाग्ने रुरु
कि मकै पोलेर , चटपटे बनाएर तारे होटलमा बेच्ने रुरु
त्यो बेचेर पेट भर्ने एउटा जमात छ भने त्यही खाएर पेट भर्ने अर्को जमात पनि त यो सहरमा बस्छ्न होला ११
बाटोमै बेचेको कपडाले तन ढाक्ने जमात पनि त छन होला ?
जो तपाईंको भारी बोक्छ्न् या अन्य काम गर्छन् ।
हामी मध्ये छण्५ प्रतिशत भन्दा बढी सपनाहरू बोकेरै यो शहर छिरेका हुन्छौं र राम्रो अवस्थामा छौँ होला ११
हरेक मानिस गुणस्तरीय जिवनको खोजिमा हुन्छ्न।
सबै बिदेश गएर गल्फको गर्मीमा काम गर्न नसक्ने पनि त छन होला । के तिनले आफ्नो र आफ्ना छोराछोरीको मुहारमा खुसी भएको सपना देख्न नपाउने ?
के हामी गाउँ छोडेर गरिखान हाम्रो चोकमा नआउ भन्न सक्छौँ ?
हरेक मानिस उत्कृष्ट जीवन बाँच्न चाहन्छ । उसको कोशिसलाई मार्गनिर्देशन गर्नु राज्यको जिम्मेवारी हो ।
हरेक संयन्त्र किन शहरमै केन्द्रित छ ?? किन गाउँ गाउँ पुगेको छैन ?
स्थानीय तहसम्म पुगेको सरकार छ तर किन नागरिकको मनमा शहरको मोह छ ?
स्वच्छ वातावरण भएको, हराभरा प्रकृति भएको, इज्जत भएको आफ्नो गाउँघरमा नबसेर किन उ यो कोचाकोचको जीवन जिउन बाध्य छ रु
गाउँपाखामा सबै सुबिधा उपलब्ध भएको भए त्यहि गाउँको डाक्टर, इन्जिनियर, टिचर, राजनीतिकर्मी सहर बसेर या बिदेशमा बसेर काम गरिरहेको हुँदैन थियो होला !!
आफ्नो क्षमता अनुसार काम गर्यो त के गल्ती गर्यो ?
उसको आत्मसम्मान माथि नै प्रश्न उठने व्यवहार ऊ माथी किन भैइरहेको छ ?
ठिक छ यसरी नै यो समस्याको समाधान दिगो तरिकाले हुन्छ भने भन्नू केही छैन । तर अहिले हेर्दा चाहिँ यो भनेको इज्जत बचाउन कट्टु फुकालेर मुख छोप्नु जस्तो देखियो ।
