मन उदास उदास थियो ।
यो होइन कि उनले बुझिनन् ।
कफी खान जाने ? उनले नसोधेको पनि होइन ।
होस् । आज अबेर भो, अर्को दिन जाउँला, मैले भनें ।
मलाई यसो भन्दा साँच्चै सकस भो । सोच्नुस् न, पुरुषले पो सजिलै भन्ला त, नारीले पुरुष मित्रलाई कफी पिउन आग्रह गर्नु कहाँ सजिलो कुरो हो र !
तर मैले उनको आग्रह लत्याइ सकेको थिएँ । काम बिग्रीसकेको थियो । स्थिति यस्तो थियो कि म आफैलाई चोट पुर्याउँदै थिएँ जानी जानी । मनै त उदास थियो आफ्नो ।
ब्याग साइडमा भिरेर म लसक लसक उकालो लागेँ पवित्र वर्कशप तिर । मलाई ‘बेकर्स डेन’ मा छिरेर कफी वा अन्य केही खाने उत्सुकता पनि थिएन तर जाँदाजाँदै आएको ताजा पिँधेको कफीबिनको महकले हो वा पुरानो स्मृति के ले हो, मलाई त्यतै डोर्यायो ।
उदास मनले भन्यो– चल भाइ, आज एक्लै खाइदे । अनि जान पनि एक्लो हुनुको पीडा, मनको उफान कतै पोखिन नसक्दाको अवस्था ।
कफी पसलकी बहिनी एक्लै थिइन् ।
मैले एउटा क्यापुचिनो अर्डर गरेँ ।
क्षणमै आयो अर्डर आज, अरु कोहि ग्राहक पनि त थिएनन् ।
पसलको छेउको एउटा टेबलमा एउटा क्यापुचिनो, एउटा म ।
मलाई नमज्जा ’फिल’ हुनु थियो ।
कफीको प्रत्येक चुस्की नमिठो एक्लोपनसँगै निल्नु थियो ।
सत्ते, त्यो चिसो साँझ अझ ठिहीलाग्दो होस् भन्ने मैले कामना गरेंथेँ ।
तर कफी तातो थियो । मानौँ दक्षिण अमेरिकाको कुनै कफी बगानको तन्नेरी बोटको फलहरु कफीशपकी यी सुन्दरीले पिस्दा उनको यौवनको महक पनि यसमा मिसिएको थियो ।
कफी साँच्चै मीठो थियो ।
एकछिन मैले सबथोक बिर्सिएँ । मनले पनि उदास हुन बिर्सियो एकछिन ।
माफ गर, मैले एक्लै पिएँ ।
