बर्लिन – विश्वासयोग्यताको प्रतिष्ठा बनाउन पुस्तौँ लाग्न सक्छ – तर त्यसलाई नष्ट गर्न केही हप्तामात्रै काफी हुन्छ। यही असमानता अहिलेको अमेरिका–इजरायलद्वारा इरानविरुद्धको युद्धको सबैभन्दा महत्वपूर्ण रणनीतिक तथ्य हो। यस द्वन्द्वको सबैभन्दा हानिकारक परिणाम कुनै क्षति मूल्यांकनमा देखिने छैन, र युद्धपछिको कुनै पुनर्निर्माण कोषले यसलाई सुधार्न सक्नेछैन। क्षतिग्रस्त भइरहेको कुरा भनेको खाडी क्षेत्र विश्वव्यापी व्यापार सञ्चालनका लागि विश्वसनीय स्थान हो भन्ने आधार हो।

इरानले यो कुरा बुझेको छ। उसले खाडीलाई सैन्य रूपमा पराजित गर्ने प्रयास गरिरहेको छैन। उसले यसलाई यति जोखिमपूर्ण बनाउन खोजिरहेको छ कि बीमा गर्नै नसकिने होस्, जसले गर्दा त्यहाँ व्यापार सञ्चालन असम्भव बनोस्।

इरानी शासनले आफ्ना विरोधीहरूको विशेष कमजोरी पहिचान गरेको छ र त्यसको फाइदा उठाइरहेको छ। खाडीका राजतन्त्रहरू मुख्य रूपमा सैन्य शक्ति होइनन्। उनीहरूको सुरक्षा अझ सूक्ष्म कुरामा आधारित छ: अपरिहार्यता निर्माणमा। यदि पर्याप्त सार्वभौम सम्पत्ति कोष, एलएनजी खरिदकर्ताहरू, अन्तर्राष्ट्रिय बैंकहरू र विदेशी पेशेवरहरू दुबई र दोहामा गहिरो रूपमा आबद्ध छन् भने, ती शहरहरूमा आक्रमण गर्दा औपचारिक गठबन्धनभन्दा बाहिरका धेरै पक्षहरूलाई लागत पर्छ।

इरानले यस तर्कको कमजोरी पत्ता लगाएको छ। खाडीको विकास मोडेल नष्ट गर्न त्यसलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्नु आवश्यक छैन। यसलाई बीमा गर्न नसकिने बनाउनु नै पर्याप्त हुन्छ। होर्मुज जलडमरू (Strait of Hormuz) सैन्य रूपमा बन्द हुनै पर्दैन—व्यापारिक रूपमा बन्द हुन सक्छ।

जब बीमा कम्पनीहरूले जोखिमको सही आकलन गर्न सक्दैनन्—जब युद्ध जोखिम प्रिमियम अत्यधिक हुन्छ, जब जहाजको सुरक्षित आवागमन सुनिश्चित गर्न सकिँदैन, जब शिपिङ कम्पनीहरूले आफ्ना चालकदलको सुरक्षा ग्यारेन्टी गर्न सक्दैनन्—त्यस बेला वित्तीय प्रणाली आफैंले बारुद र क्षेप्यास्त्रले गर्ने काम गर्छ।

अहिलेको अवस्थामा, जलडमरू पार गर्नका लागि युद्ध जोखिम बीमा प्राविधिक रूपमा उपलब्ध छ। तर जहाजका कप्तानहरूले आफैं पार गर्न अस्वीकार गरिरहेका छन्, जसको अर्थ औपचारिक बीमा बजारभन्दा बढी उनीहरूको आफ्नै निर्णयले व्यापारिक बन्दको अवस्था सिर्जना भइरहेको छ।

इरानले अनिश्चितता सिर्जना गरेर जलडमरूमा नाकाबन्दी गरिरहेको छ। यो विनाशभन्दा सस्तो र दीर्घकालीन रणनीति हो—जसको झलक हालैका ऊर्जा संरचनामाथि भएका आक्रमणहरूमा देखिन्छ। एउटा सफल यात्रा (transit) मात्रले सुरक्षा प्रमाणित गर्दैन। बजारले आजको अवस्थाभन्दा भविष्यको जोखिमको उतारचढावलाई मूल्याङ्कन गर्छ—भोलिको जोखिम नियन्त्रण गर्न सकिन्छ कि सकिँदैन भन्ने कुरा महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

खाडी देशहरू संसारका सबैभन्दा बढी नुनिलो पानी शुद्धिकरण (desalination) मा निर्भर समाजहरू हुन्। त्यहाँका शहरहरू—विशेष गरी विदेशी जनशक्ति—निरन्तर समुद्री पानी प्रशोधन बिना चल्न सक्दैनन्। पानीको भण्डार हप्तामा होइन, दिनमै मापन गरिन्छ।

खाडी क्षेत्र समुद्री दृष्टिले पनि नाजुक छ: उथलो, बन्द जस्तो, र प्रदूषण हट्न ढिलो हुने। ठूलो तेल चुहावट भयो भने त्यो छिट्टै फैलिँदैन। यस्तो अवस्थामा desalination प्रणाली सञ्चालन हुन सक्दैन। यदि तेल पानी तान्ने प्रणालीमा पस्यो भने केही घण्टामै प्लान्टहरू बन्द हुन सक्छन्, जसले सम्पूर्ण शहरहरूमा खानेपानी आपूर्ति रोक्न सक्छ। यस्तो जोखिमले कहिले व्यापारिक गतिविधि रोकिन्छ भन्ने ठ्याक्कै भन्न सकिँदैन, तर बजारले निश्चितताको पर्खाइ गर्दैन।

इरानले यस्तो ठूलो दुर्घटना गराउन आवश्यक छैन—त्यसको सम्भावना मात्रै पर्याप्त हुन्छ। बीमा बजारले वास्तविक घटनामात्र होइन, सम्भावित जोखिमको दायरालाई मूल्याङ्कन गर्छ। जब खाडीको पानी आपूर्ति जोखिम एक मानक कारक बन्छ, त्यसले दीर्घकालीन असर पार्छ।

भौतिक संरचना (जस्तै रास लाफान) पुनर्निर्माण गर्न सकिन्छ, तर पानी आपूर्तिको असुरक्षाको प्रतिष्ठा सुधार्न सम्पूर्ण सुरक्षा वातावरण परिवर्तन आवश्यक हुन्छ—जसको संकेत हाल देखिँदैन।

यो इरानले बनाएको जाल हो: खाडी देशहरूलाई नष्ट गर्ने क्षमता होइन, तर तिनीहरूलाई “बीमायोग्य” नै नरहने बनाउने क्षमता—अत्यधिक जोखिमपूर्ण, एउटै अपरिहार्य पानी स्रोतमा निर्भर, र आफूले नियन्त्रण गर्न नसक्ने जोखिमहरूमा फसेका।

खाडीलाई लक्षित गर्नु भनेको अमेरिकालाई लक्षित गर्नु पनि हो। यो असममित युद्धको पुरानो सिद्धान्त हो: अमेरिकी साझेदारहरूको लागत बढाउनु, अमेरिकी सुरक्षाको सीमितता देखाउनु, र अन्ततः अमेरिका आफैंको संलग्नता अस्थिर बनाउनु।

खाडीको सुरक्षा मोडेल केवल अमेरिकी सुरक्षा मात्रमा आधारित थिएन, तर त्यो सुरक्षा गहिरो पारस्परिक हितमा आधारित छ भन्ने विश्वासमा पनि आधारित थियो। यही “अपरिहार्यता” ले खाडीलाई छोड्न गाह्रो बनाएको थियो।

अहिले इरानले बाहिरबाट अनिश्चितता सिर्जना गरेर यस आधारलाई कमजोर बनाइरहेको छ, जबकि अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पले भित्रबाट यसलाई कमजोर बनाइरहेका छन्। खाडी देशहरूले अनुमान नगरेको कुरा के थियो भने—अमेरिकाले उनीहरूको सुरक्षालाई ध्यान नदिई इरानमाथि आक्रमण गर्न सक्छ—र यसरी आफ्नै सहयोगीहरूलाई जोखिममा पार्न सक्छ।

स्टीफन होम्स न्युयोर्क विश्वविद्यालयको New York University School of Law मा कानुनका प्राध्यापक तथा American Academy in Berlin मा Richard Holbrooke Fellow हुन्। उनी (Ivan Krastev सँग सह–लेखकका रूपमा) The Light that Failed: A Reckoning (Penguin Books, २०१९) का लेखक पनि हुन्।

(Photo by AFP/RSS)

Copyright: Project Syndicate, 2026.
www.project-syndicate.org