यो तस्बिर पहिलो पटक अगस्ट ५, १९४८ मा इन्डियानाको भाल्पराइसोको भिडेट–मेसेन्जरमा देखा परेको थियो। गर्भवती आमाले फोटोग्राफरबाट आफ्नो अनुहार लुकाउँदा बच्चाहरू पोजमा र अलिकति अलमलमा देखिन्छन् ।
क्याप्शनमा यस्तो लेखिएको थियो, “शिकागोको आँगनमा रहेको ठूलो ‘बिक्रीका लागि’ चिह्नले आफ्नो अपार्टमेन्टबाट निष्कासनको सामना गर्ने मिस्टर र मिसेस रे चालिफक्सको दुःखद कथा सुनाउँछ। घुम्ने ठाउँ नहुँदा बेरोजगार कोइला ट्रक चालक र उनकी श्रीमतीले आफ्ना चार छोराछोरी बेच्ने निर्णय गर्छन्। श्रीमती लुसिल चालिफक्सले माथिको क्यामेराबाट आफ्नो टाउको घुमाइरहेकी छिन् जबकि उनका बच्चाहरू अचम्मका साथ हेरिरहेका छन्। माथि लाना (६) र रे (५) छन्। तल मिल्टन (४) र सु एलेन (२) छन्।”
परिवारका सदस्यहरूले आमालाई तस्बिरको मञ्चनका लागि लागि भुक्तानी गरेको आरोप लगाए, जुन कथाको अंश हुन सक्छ । तर दुर्भाग्यवश उनी आफ्ना छोराछोरी बेच्न गम्भीर थिइन्। दुई वर्षभित्र तस्बिरमा रहेका सबै बालबालिकाका र उनले त्यस समयमा गर्भमा बोकेको बच्चा विभिन्न घरमा बेचियो।
रेअन मिल्स र उनको भाइ मिल्टन अगस्ट २७, १९५० मा जोएटम्यान परिवारलाई बेचिएको थियो। उनीहरुको नाम बेवली र केनेथमा परिणत गरियो । उनीहरुको आमाको अवस्था गम्भीर भए पनि नयाँ घरमा उनीहरुले धेरै स्वतन्त्रता पाएनन् ।
(बायाँ) सु एलेन र उनकी बहिनी रेआन मिल्स ह्यामन्डमा चलुफक्सको घरमा पुनर्मिलन हुँदा। (दायाँ) रेअन मिल्सले उनलाई बाल्यकालमा बेचेको पोशाक समाएकी छन् । यो एक मात्र भौतिक वस्तु हो जुन उनको जन्म आमासँगको समयदेखि छ। तस्बिरहरू सन् २०१३ मा लिइएको हो।
उनीहरूलाई बारम्बार गोठमा बाँधेर लामो समयसम्म खेतमा काम गर्न बाध्य पारिएको थियो। मिल्टनलाई उनको नयाँ बुबाले ‘दास’ भनेर बोलाएको सम्झना छ । त्यो स्तर उसले स्वीकार गरेको थियो किनभने उसले यसको अर्थ बुझेको थिएन।
यद्यपि रेअन र मिल्टनलाई उनीहरूको दुव्र्यवहारकर्ताले आधिकारिकरूपमा कहिल्यै अपनाएका थिएनन् तर फोटोको समयमा आमाको गर्भमा रहेको तिनीहरूको भाइ डेभिडलाई कानूनीरूपमा ह्यारी र लुएला म्याकडेनियलले अपनाएका थिए । उनीहरु केवल केही माईल टाढा बस्थे।
कडा स्वभाव तर मायालु आफ्ना धर्मपिता र माता भएका डेभिडले आफ्ना दाजु र दिदीलाई हेर्न बाइकमा सवार भएको र घर फर्कनुअघि उनीहरूलाई चेनबाट खोलेको सम्झना रहेको बताएका छन् ।
एउटा क्रूर दर्दनाक अवस्थाबाट गुज्रिएको केही समयपछि १७ वर्षको उमेरमा रेअनले घर छोडिन् । एक जवान किशोरीका उनी अपहरणमा परिन् र बलात्कृत भइन् । उनको गर्भ बस्यो ।
उनलाई गर्भवती केटीहरूको घरमा पठाइयो र जब उनी फर्किन्, उनको बच्चालाई धर्मपुत्र बनाइयो।
रेअन मिल्स (बाँया) र उनको भाइ मिल्टन (दायाँ) जोएटम्यान परिवारलाई बेचिएको थियो।
मिल्टनको उमेर बढ्दै जाँदा उसले कुटपिट, भोकमरी र अन्य दुर्व्यवहारहरूमा हिंसक क्रोधी बन्दै गयो । एक न्यायाधीशले उसलाई समाजका लागि खतरा ठाने । उसले सुधारात्मक (बालबालिका हिरासत केन्द्र) केन्द्रमा बस्न बाध्य पारेपछि धेरै वर्ष मानसिक अस्पतालमा बितायो ।
रेअन र मिल्टनलाई लाना र सु एलेनसँग के भयो थाहा थिएन । तथापि वर्षौंपछि उनीहरू सामाजिक सञ्जालमार्फत पुनर्मिलन गर्न सक्षम भए।
लानाको क्यान्सरबाट सन् १९९८ मा मृत्यु भएको थियो । सु एलेन चालिफक्स अझै जीवित थिइन्।
सु एलेन उनको मूल घरबाट नजिकै शिकागोको पूर्वी छेउछाउमा हुर्केकी थिइन् । उनको जैविक आमाका बारेमा उनको राय छ, “उनले नरकमा जल्नु पर्छ ।”
तस्बिरमा देखिएका महिलाले आफ्ना पाँच सन्तान बेचेर पुनः विवाह गरिन् र उनका थप चार छोरीहरू छन्।
जब उनका बिछोडिएका छोराछोरी अन्ततः उनलाई भेट्न आए उनले आफ्ना विस्थापित छोराछोरीप्रति पूर्णतया माया नभएको र तिनीहरूलाई बेचेकोमा कुनै पछुतो नभएको बताइन् ।
डेभिड म्याकडेनियलले एउटा फरक र कठोर संसारको प्रमाणका रुपमा आफ्नी आमाको चिसोपनको बचाउ गरे । “मेरी आमाले मलाई देख्नेबित्तिकै भन्नुभयो, ‘तिमी आफ्नो बुबा जस्तै देखिन्छौ’”, उनले भने, “उहाँले कहिल्यै माफी माग्नुभएन, त्यो समय यो अस्तित्वको कुरा थियो, हामी न्याय गर्ने को हौँ र, हामी सबै मनुष्य हौ, हामी सबै गल्ती गर्छौं, उहाँले बच्चाहरुको बारेमा सोचिरहनुभएको होला, सबै बच्चा मरुन् भन्ने उहाँले चाहनुभएन ।”
मिल्टनको भने भिन्न दृष्टिकोण थियो, “मेरी जन्म दिने आमाले मलाई कहिल्यै माया गर्नुभएन। उहाँले मलाई बेचेकोमा माफी माग्नुभएन । उहाँले मलाई यति घृणा गर्नुभयो कि मलाई वास्ता पनि गर्नुभएन ।” एजेन्सी
