नेपाली कम्युनिष्ट आन्दोलन ७७ वर्ष पार गरेर ७८ वर्षमा प्रवेश गर्दैछ । यो अवधिमा हामीहरू नेपाल र नेपाली जनताको राष्ट्रियता र सामाजिक मुक्तिका निम्ति निरन्तर संघर्ष गर्दै आएका छौं । त्यस संघर्षमा हामीले संघीय गणतन्त्र नेपालको स्थापना समेत गर्यौं । तर मुलुकको सामाजिक-आर्थिक रूपान्तरण, शिक्षा, स्वास्थ्य, प्रशासन र संस्कृतिमा आमूल परिवर्तन गर्ने काम भने हुन सकेनन् ।
जनताका गाँस,बास, कपास, शिक्षा, स्वास्थ्य,रोजगारी र सुरक्षा जस्ता सवालहरू सम्वोधित हुन सकेनन । त्यसले जनतामा असन्तोष, विरोध र आक्रोश चुल्लिदै गयो । त्यसबाट दिक्क भएका जनता ठूलो संख्यामा प्रवासी बन्न पुगे । त्यो परिस्थितिबाट फाइदा उठाएर देशी विदेशी प्रतिक्रियावादीहरूले जनताका केही जायज मागहरू अघि सारेर “जेन्जी आन्दोलन” गर्न लगाए र भदौ २४ को महाविध्वंश सिर्जना गरे ।
त्यही रापतापमा २१ फागुन २०८२ को निर्वाचन भयो । त्यस निर्वाचनमा गणतन्त्रवादीका साथै वामपन्थी आन्दोलन र हाम्रो पार्टीले नराम्रो हार बेहोर्नुपर्यो । अहिले रास्वपाका अरवपति मन्त्रीहरुले बनेको सरकार छ । त्यसले ल्याउने र लागू गर्ने नीति र कार्यक्रमहरुको झलक सबैको सामु छर्लङ्ग हुँदै गइरहेको छ ।
आखिर यसपटक यति ठूलो दायराबाट र यति सर्मनाक हार किन र कसरी भयो ? २०७४ को निर्वाचनमा हामीले १७७ सिट जितेका थियौँ र ६४% मत प्राप्त भएको थियो । तर आठ वर्षको अन्तरालमा २०८२ को चुनावमा त्यही बामपन्थी शक्तिले फगत ४२ सिट प्राप्त गर्ने र १५.३% मात्र मत प्राप्त गर्ने स्थिति कसरी उत्पन्न भयो ? कुन आन्तरिक वा बाह्य अथवा कुन आधारभूत र तत्कालीन कारणले यस्तो परिणाम आयो ? यसको निम्ति जिम्मेवार को हो ?
के यो फगत विदेशीको चलखेलको परिणाम मात्र हो ? हाम्रा आन्तरिक कारणहरू छैनन ? यी यक्ष प्रश्नहरूको जवाफ नदिई कम्युनिष्ट आन्दोलन नयाँ धरातलबाट अघि बढाउन सकिएला ? सबैले गंभीर भएर सोचौँ त्यसैकारण देशका सम्पूर्ण कम्युनिष्ट क्रान्तिकारी साथीहरु ! हामी सबै देशको नयाँ परिस्थिति र कम्युनिष्ट आन्दोलनको परिस्थितिका बारेमा गम्भीर बनौँ ।
हाम्रो आन्दोलनको व्यक्तिगत र सामूहिक दुवै हिसाबले गहिरो समीक्षा गरौं । यतिबेला कुनै पनि नेताले कार्यकर्ता, समर्थक, शुभेच्छुक र मतदातातिर फर्केर होइन । सबैभन्दा पहिले आफ्ना गल्ती र कमजोरीहरू खोजौँ, तिनीहरूका बारेमा आम कार्यकर्ता र जनसमक्ष आत्म आलोचना गरौं । ती कमजोरीहरू हटाउने प्रतिबद्धता अघि सारौँ ।
विकसित राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय परिस्थितिको गहन विश्लेषण गरौं । २१ फागुनको निर्वाचनपछि मुलुकमा उत्पन्न नयाँ राजनीतिक शक्ति सन्तुलनको सठिक विश्लेषण गरौं । पार्टी र आन्दोलनलाई वैचारिक, राजनीतिक, सैद्धान्तिक, संगठनात्मक, कार्यशैलीगत र पद्धतिगत सबै हिसाबले पुनर्गठन र रूपान्तरण गर्न तत्पर बनौ । आजको ठोस स्थिति अनुरूप पार्टीका वैचारिक-राजनीतिक कार्यदिशा अघि सारौँ। त्यसका आधारमा पार्टीलाई सबै हिसाबले पुनर्गठन र रुपान्तरित गर्दै अगाडि बढौं ।
हाम्रा सामु ठूला चुनौतीहरू पैदा भएका छन् । तर त्योभन्दा ठूला औसरहरू हाम्रा सामु अहिले पनि छन् । समाजवाद प्राप्तिको यात्रा मानव मुक्तिको यात्रा हो । समाजबादको यो यात्रा कसैले रोक्न सक्क्तैन । प्रत्येक धक्का र असफलताहरु हाम्रा निम्ति शिक्षा मात्र हुन । तिनीहरूबाट प्राप्त शिक्षालाई बोकेर अझ ठूलो आँट, साहस, हिम्मत र दुरदृष्टिका साथ अघि बढौँ ।
आज उत्पन्न परिस्थिति एउटा अस्थायी परिघटना हो । समाजवाद र समाजवादी क्रान्तिको विजय अनिवार्य छ । समृद्ध नेपाल र सुखी नेपाली बनाउने हाम्रो लक्ष्य प्राप्त भएरै छाड्नेछ ।
झलनाथ खनाल पूर्वप्रधानमन्त्री तथा नेपाली कम्युनिस्ट पार्टीका वरिष्ठ नेता हुनुहुन्छ । नेपाल कम्युनिष्ट पार्टीको स्थापना दिवसको अबसरमा खनालले व्यक्त गर्नुभएको दृष्ठिकोण उहाँको सामाजिक संञ्जालबाट
