२२ असार २०८३, सोमबार
,
Latest
ठमेलमा अश्लिल क्रियाकलापमा सङ्लग्न तीन विदेशी महिला पक्राउ सुकुम्बासीमाथिको व्यवहारले राज्यको असक्षमता उजागर गर्‍यो : सांसद धिताल दक्षिण–पूर्वी बङ्गलादेशमा पहिरोबाट नौ जनाको मृत्यु घुस लिएको अभियोगमा पूर्वचिनियाँ अधिकारीलाई मृत्युदण्ड गाजामा हतियारको नियन्त्रण प्यालेस्टिनी प्राविधिक समितिको जिम्मामा बङ्गलादेशका प्रधानमन्त्री तारिक रहमान साउदी अरब भ्रमणमा जाँदै गाउँदै, नाच्दै कोदो रोप्दै बारपाकीहरु व्यवसायी सुमार्गीमाथि थप अनुसन्धान नगर्न आदेश स्वास्थ्यमन्त्री मेहताद्वारा आयुर्वेद चिकित्सालयको अनुगमन ऋण असुलीबाट शिव शिखरका थप २४८ जना पीडितले पाए रकम
तपाईं के खोज्दै हुनुहुन्छ ?

राज्यले मान्छेलाई अपराधी बनाउँछ दिपक मनाङ्गे पनि त्यस्तै भयो कि: डा. बाबुराम भट्टराई



अ+ अ-

काठमाडौ। पूर्वप्रधानमन्त्री डा.बावुराम भट्टराईले राजीव गुरूग (दीपक मनाङ्गे)लाई आफुले बाल्मिकी बनाउने उल्लेख गर्नुभएको छ । गण्डकी प्रदेश सरकार परिवर्तनको खेलमा निर्णायक रहेका गुरुङ्ग बारेमा भै रहेको टिका टिप्पणी प्रति लक्षित गर्दे पूर्वप्रधानमन्त्री भट्टराईले लेख्नुभएको छ राजीव गुरूगहरूले नयाँ जीवन र नयाँ भूमिका चाहन्छन् भने किन बन्चित गर्ने? किन पूर्वाग्रह राख्ने?

पूर्वप्रधानमन्त्री डा.बावुराम भट्टराईले राख्नु भएको स्टाटस:

अहिले गण्डकी प्रदेशको मन्त्री बनेपछि र यसक्रममा मसंग पनि भेटेपछि मिडियामा विभिन्न टीकाटिप्पणी भएका छन्। यसलाई अन्यथा मान्नु हुन्न। मेरो सुविचारित र अनुभवजन्य मान्यता छ  । कुनै पनि मान्छे जन्मजात अपराधी हुन्न। समाज र राज्यले मान्छेलाई अपराधी बनाउँछ। साथै वर्गीय र जातिय र लैंगिक विभेद भएको समाजमा राज्य र समाजको वर्चस्वशाली तप्काले उत्पीडित रबहिष्कृत तप्कालाई सहजै ‘अपराधी’ बनाइदिन सक्छ।अत: अपराध र अपराधी एक सापेक्ष अबधारणा हो।

मैले २०५९/०६० सालको दोश्रो वार्ताकालमा देशका विभिन्न जेल र बन्दीगृहको भ्रमण गरेपछि भनेको थिए । नेपालमा धेरै जेलमा बस्नुपर्ने मान्छे सत्ताको कुर्सीमा वा घरमा बसेका छन् अनि खुला रूपमा रहनुपर्ने मान्छे जेलमा छन्। त्यही सोचका साथ आफु प्रम छदा मैले जेलसुधारका निम्ति तत्कालीन सांसद देवी खड्काको संयोजकत्वमा एउटा उच्चस्तरीय आयोग बनाएको थिए ,जसको प्रतिवेदन अझै कार्यान्वयन हुनसकेको छैन।

रत्नाकर बाल्मिकी बनेको हामी सबैले सुनेकै छौं। त्यसैले राजीव गुरूगहरूले नयाँ जीवन र नयाँ भूमिका चाहन्छन् भने किन बन्चित गर्ने? किन पूर्वाग्रह राख्ने?